«Δεν πειράζει! Είναι άντρας»

Καλλιμάρμαρο, 12 Ιουλίου 2017 και ώρα γύρω στις 21:00. Λίγο πριν αρχίσει η συναυλία που διοργάνωνε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ με σκοπό τη συγκέντρωση τροφίμων για συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, ένας άντρας διαπληκτίζεται με δύο γυναίκες που κάθονται στις πίσω από αυτόν θέσεις. Η γυναίκα του επιχειρεί να τον ηρεμήσει και τότε εκείνος τη σπρώχνει και τη χαστουκίζει. Η αντίδραση του κόσμου είναι άμεση. Φωνές, γιουχαΐσματα, απαίτηση να παρέμβει πάραυτα η ασφάλεια του σταδίου και να τον απομακρύνει. Η ασφάλεια δεν έρχεται ποτέ, με αποτέλεσμα ο «νταής» να επιτεθεί σε έναν θεατή. Η γυναίκα του καθ’ όλη τη διάρκεια της φασαρίας παραμένει σιωπηλή. Σηκώνεται από τα σκαλιά στα οποία είχε πέσει, σκουπίζει το τραυματισμένο από το χαστούκι μάτι της και εξακολουθεί να προσπαθεί να τον ηρεμήσει. Όταν ο σύζυγός της τελειώνει τον καβγά και φεύγει, εκείνη μένει παραπίσω. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι παρευρισκόμενοι την ενθαρρύνουν να του υποβάλλει μήνυση – μιας και το περιστατικό είχε καταγραφεί από την κάμερα ενός κινητού – αλλά εκείνη δηλώνει κατηγορηματικά όχι. Μαζεύει σιωπηλή τα πράγματά της και αποχωρεί ακολουθώντας τον σύζυγό της.

Έπειτα από τη δημοσίευση του ενοχοποιητικού βίντεο (το οποίο και έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέσα σε λίγες μόνο ώρες) πλήθος κόσμου και οργανώσεις κατά της ενδοοικογενειακής βίας εκφράζουν δημόσια τη συμπαράστασή τους στην κακοποιημένη γυναίκα, την παροτρύνουν να εμφανιστεί και να καταγγείλει την κακοποίηση της και δηλώνουν πως θα είναι στο πλευρό της μέχρι να τιμωρηθεί ο σύζυγος και να μπει ένα τέλος σε ό,τι επαίσχυντο βιώνει εξαιτίας του καθημερινά. Εκείνη όμως τί κάνει; Δράττεται της ευκαιρίας για να σωθεί ή αποφασίσει να υπομείνει σιωπηλά το μαρτύριο της; Μάλλον το δεύτερο. Άραγε, γιατί μια γυναίκα να μην είναι σε θέση να θέλει να σωθεί;

Πιθανότατα, επειδή έτσι την έμαθαν. Όχι μόνο η οικογένεια, αλλά και η ίδια η κοινωνία την έμαθε ότι «ο άντρας έχει πάντα δίκιο», ότι «πρέπει να υπακούει στα θέλω του είτε της αρέσει είτε όχι», ότι «πρέπει να τον υπηρετεί γιατί έτσι κάνει μια σωστή νοικοκυρά», ότι «δεν πειράζει κι αν σηκώσει το χέρι του, άντρας είναι». Είτε μας γίνεται έντονα αντιληπτό είτε όχι, σαν κοινωνία μεγαλώνουμε εδώ και χρόνια με το ρητό: «Δεν πειράζει! Είναι άντρας». Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες υποβάθμισης της γυναίκας και παρόλα αυτά σιωπούμε. Κανείς δεν ορθώνει το ανάστημά του να πει: «Όχι! Μη λες στην κόρη σου ότι ο άντρας της έχει πάντα δίκιο γιατί όταν σηκώσει το χέρι του επάνω της, εκείνη θα νομίζει ότι και σε αυτή την περίπτωση έχει δίκιο», «Μη λες στην αδερφή σου ότι πρέπει να υπακούει στα θέλω του γιατί μπορεί αυτά τα θέλω του κάποια στιγμή να γίνουν βίαια», «Μη λες στη γειτόνισσα ότι οι καλές νοικοκυρές υπηρετούν τους άντρες τους, γιατί μπορεί αύριο οι υπηρεσίες που θα ζητήσει ο σύζυγος να είναι διαφορετικές». Δίχως να το θέλουμε και κυρίως δίχως να το αντιλαμβανόμαστε, ως κοινωνία γινόμαστε εδώ και χρόνια συνένοχοι στην κακοποίηση της κάθε γυναίκας.

Το συμβάν στο Καλλιμάρμαρο πυροδότησε θύελλα αντιδράσεων, ως όφειλε να πυροδοτήσει. Όμως, δεν πρέπει να περιοριζόμαστε εκεί. Και κυρίως, δεν πρέπει να περιμένουμε να δούμε ένα χαστούκι για να ξεσηκωθούμε. Πρέπει να μάθουμε να αντιδρούμε στο «δεν θα βάλεις εσύ φαί, εσύ είσαι άντρας» που θα πει η μάνα στον γιο της, στο «δεν θα συνεννοηθείς με τη γυναίκα μου, με μένα θα μιλήσεις» που θα πει ο σύζυγος στον ιδιοκτήτη του σπιτιού που πρόκειται να νοικιαστεί, στο «άσε τώρα τις σπουδές, πρέπει να παντρευτείς» που θα πει ο πατέρας στην κόρη, στο «εγώ βγαίνω γιατί είμαι άντρας, εσύ θα μείνεις σπίτι!» που θα πει ο αδερφός στην αδερφή. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα και σε εκείνο το σημείο πρέπει να καταπολεμηθεί. Γιατί όταν φτάσει σε σημείο να κακοποιείται μια γυναίκα, τότε δυστυχώς είναι πάρα πολύ αργά.

Αργά, γιατί μια κακοποιημένη γυναίκα, είτε σωματικά είτε ψυχολογικά, έχει κλεισμένο μέσα στην ψυχή της ένα βουνό από φόβους. Έχει την ενοχή ότι η ίδια είναι η αιτία της κακοποίησης της, την πεποίθηση ότι θα έπρεπε να συμπεριφερθεί αλλιώς για να μην αποτελέσει την αφορμή του ξεσπάσματος του άντρα της, την ντροπή για το τί θα πει η κοινωνία και, φυσικά, τον φόβο ότι αν αντιδράσει στην κακοποίησή της ύστερα την περιμένουν τα ίδια και χειρότερα. Αισθάνεται ένοχη, ντροπιασμένη και μόνη. Κι όταν νιώθεις όλα αυτά τα αισθήματα να ορθώνονται σαν ανυπέρβλητο τείχος μπροστά σου, δύσκολα βρίσκεις το κουράγιο να σπάσεις τη σιωπή σου και να ζητήσεις βοήθεια.

Κλείνοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα ήθελα να τονίσω πως η κακοποίηση μιας γυναίκας δεν είναι θέμα μιας συγκεκριμένης γυναίκας ή μιας συγκεκριμένης οικογένειας. Είναι θέμα όλων μας! Είναι καιρός να σταματήσουμε να μαθαίνουμε τις κόρες μας να είναι δυστυχισμένες γιατί έτσι πρέπει. Να βασανίζονται καθημερινά επειδή «Δεν πειράζει! Είναι άντρας». Η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο με καταδίκη όλων αυτών των γεγονότων, θα έρθει όταν ταυτόχρονα χτυπήσουμε όλο το πρόβλημα στη ρίζα του. Όταν θα μάθουμε στα παιδιά μας πώς να αναγνωρίζουν την κακοποίηση που συμβαίνει γύρω τους και να αντιδρούν σε αυτή. Όταν θα δείξουμε στους γιους μας πώς να σέβονται την γνώμη, τις επιθυμίες και την υπόσταση μιας γυναίκας κι όταν θα εξηγήσουμε στις κόρες μας ότι δεν είναι μόνες! Ότι δεν έχουν τίποτα να φοβούνται και πως αν τους κακομεταχειριστεί κάποιος έχουν κάθε δικαίωμα να αντιδράσουν, να το σταματήσουν, να το καταδικάσουν.

Δεν είστε μόνες! Σας έχουν κάνει να πιστέψετε ότι είστε μόνες. Αντιδράστε, σταματήστε το, καταδικάστε το! Γιατί, πιστέψτε με, μόλις βρείτε το θάρρος να το κάνετε, δεν φαντάζεστε πόσοι πολλοί θα βρεθούν στο πλευρό σας.

Δεν είστε μόνες! Είστε πιο πολλές απ’ όσες φαντάζεστε.

© Μιχελακάκη Μαρία

Advertisements

3 thoughts on “«Δεν πειράζει! Είναι άντρας»

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Να σου πω την μαύρη μου αλήθεια με στεναχώρησε πολύ το γεγονός ότι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε κάποιες εκπομπές της τηλεόρασης σχολίαζαν – εμμέσως πλην σαφώς – αρνητικά τη συγκεκριμένη γυναίκα επειδή δεν έκανε κάποια κίνηση να στραφεί εναντίον του ή επειδή δεν θέλησε να δεχτεί τη βοήθεια των ανθρώπων που την παρότρυναν να του κάνει μήνυση. Επίσης, με προβλημάτισε πολύ το γεγονός ότι άφηναν υπονοούμενα ότι φταίει που σιωπά και δέχεται αυτή τη βίαιη συμπεριφορά, γιατί έτσι συμβάλλει στο να ανθίζουν τέτοιου είδους αρσενικά.
      Ειλικρινά, μου κάνει εντύπωση το ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πέφτουν από τα σύννεφα όταν ακούν ότι υπάρχουν στον κόσμο μας γυναίκες που πιστεύουν ότι τους αξίζει μία τέτοια συμπεριφορά και γι’ αυτό υπομένουν την κακοποίηση. :/ :/

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η fantra13 λέει:

        Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι βιάζονται εσφαλμένα να κρίνουν και να χαρακτηρίσουν δειλούς/ες κάποιους/ες. Δεν σκέφτονται ας πούμε πως αυτή η γυναίκα λογικά το έχει υπομείνει αυτό κι άλλες φορές κι αν μπορούσε να φύγει θα ‘χε ήδη φύγει από το πρώτο χαστούκι. Ζητάμε από τους ανθρώπους να είναι γενναίοι, να φεύγουν από κακοτοπιές αλλά κοινωνικά είμαστε ανοργάνωτοι κι ανέτοιμοι να στηρίξουμε τους «τολμηρούς». Αυτή η γυναίκα ίσως να μην έχει πού να πάει αν φύγει από το σπίτι της, ισως η οικογένεια της να κάνει τα στραβά μάτια σ’ όλο αυτό, ίσως να μην ξέρει τι θ’ απογίνει αυτή και τα παιδιά της άμα φύγει. Όσο δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα δεν μπορούμε να απαιτούμε από ανθρώπους να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Επίσης, αυτό που θα ‘πρεπε να μας απασχολεί είναι η εξάλειψη τέτοιων φαινομένων και όχι ο τρόπος πυρόσβεσης τους αφού συμβαίνουν. Γιατί και ο άντρας που χτυπά σε κάποιο σπίτι μεγάλωσε και κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα συμπεριφοράς είχε.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s